პავლე, ქრისტეს მოციქული (Paul, Apostle of Christ)
ლუკას გული ორად იყოფა: ერთი მხრივ, მისი ძვირფასი მეგობრის, პავლეს უკანასკნელი სურვილის შესრულება უწევს, მეორე მხრივ – მისი საკუთარი რწმენის ჩახშობილი ჩიხი. რომის ბნელ ქვაბებში, სადაც ჰაერი სასოფლო სიკვდილითა და უიმედობითაა გაჯერებული, ის პავლეს პირდაპირ კითხვას უსვამს: სწორი იყო თუ არა მათი ბრძოლა? არის თუ არა ღმერთი მათთან, ამ ჯაჭვებში? პავლეს პასუხი – რწმენის ურყევი, მაგრამ ადამიანური ხმა – ლუკას ახალ საფეხურზე აყენებს. მისი მიზანი აღარ არის მხოლოდ მოციქულის ქმედებების ჩაწერა, არამედ იმ "ეკლესიის" ამბის გადმოცემა, რომელიც ქვისა და ხის კედლებს აღემატება – ცოცხალი ორგანიზმის, სხვადასხვა ხალხისგან შემდგარი, მოძრაობის, რომელიც სიყვარულით და მსხვერპლშეწირვით უნდა აღიძრას. ლუკას მოგზაურობა კვლავ იწყება. ის ბრუნდება იმ ადგილებში, სადაც პავლესთან ერთად იმოგზაურა, ხვდება მათთვის ნაცნობ ადამიანებს: პეტრეს, მარიამ მაგდალინელს, მარკოზს. თითოეული მათგანი თავისუფალი ფრაგმენტს ამზადებს იმ უზარმაზარი მოზაიკისთვის, რომელსაც ლუკა ქმნის. მაგრამ ნერონის რომი იკვეთება. იმპერატორის უსაშველო ტირანია ქრისტიანებზე ნადირობას იწყებს და ლუკას ჩანაწერები საშიში მტკიცებულება ხდება. ყოველი სტრიქონი, ყოველი შეხვედრა რისკს შეიცავს. ლუკა იძულებულია მოძრაობდეს ჩრდილებში, მისი ხელნაწერის გვერდებს კი არა მხოლოდ სიტყვები, არამედ სისხლი და ცრემლები ინახავს. მისი წერის პროცესი რწმენის ხელახალი აღმოჩენად
